Wat reisgidsen nog steeds fout hebben over Chicago

Ik heb inmiddels genoeg tijd doorgebracht met door Chicago lopen op herhaalde bezoeken, in januari-sneeuwbrij en juli-vochtigheid, om een patroon op te merken dat me oprecht begint te irriteren: de helft van wat over deze stad geschreven wordt, is gekopieerd, niet waargenomen.

Dezelfde vijf zinnen, keer op keer

Sla tien reisgidshoofdstukken over Chicago open en je vindt, in een of andere volgorde, dezelfde vijf beweringen: de South Side is gevaarlijk, de winter maakt de stad ondraaglijk, de L is vies en onbetrouwbaar, deep-dish pizza is wat de mensen hier echt eten, en the Bean is een toeristenval die je tijd niet waard is. Deze zinnen worden overgenomen, licht herschreven, en doorgegeven. Niemand lijkt te hebben gecontroleerd of ze nog kloppen, of ooit klopten op de platte manier waarop ze worden gepresenteerd.

Ik wil hier voorzichtig zijn. Ik beweer niet dat reisgidsen expres liegen. Ik denk dat het dichter bij luiheid ligt, of bij een publicatiecyclus die een pakkende zin beloont boven een feitelijk geverifieerde. Maar het effect op een bezoeker is hetzelfde: je komt aan, voorbereid op een stad die niet helemaal bestaat.

De South Side-bewering die geen middag in Hyde Park zou overleven

De waarschuwing over de South Side is de bewering die me het meest stoort, omdat hij met zoveel zelfvertrouwen en zo weinig nuance wordt herhaald. Ik liep een middag van de Hyde Park en South Side-buurten naar het Museum of Science and Industry, langs universiteitsstudenten, gezinnen met kinderwagens en een boerenmarkt die niets dreigends had. Dat wist reële veiligheidsproblemen in specifieke delen van de South Side niet uit — geen eerlijke schrijver zou moeten beweren dat een stad geen ruwe randjes heeft — maar een heel, enorm deel van Chicago als categorisch verboden gebied behandelen is precies het soort kortere weg dat alleen standhoudt omdat de meeste reisgidsschrijvers er nooit zelf zijn gaan kijken.

De winter, opnieuw bekeken in real time

Ik kwam ook aan met de winter-horrorverhaal-versie van Chicago in mijn hoofd, degene waarin de wind vanaf het meer je reis zogenaamd al beëindigt voor die begint. Het was koud — echt, snijdend koud, met temperaturen dicht bij het vriespunt overdag, precies zoals het seizoen belooft — maar het kerstseizoen bleek een van de fijnere periodes waarin ik de stad heb meegemaakt: rustigere musea, een compleet ander licht op de Riverwalk, en niets van de zomerdrukte rond de Loop. Niets hiervan spreekt het advies over de beste tijd om te gaan tegen, dat lente en herfst mildere seizoenen zijn. Het spreekt wel de plattere bewering tegen, die overal wordt herhaald, dat de winter simpelweg vermeden moet worden.

De L nemen in plaats van erover lezen

Reisgidsen beschrijven de CTA en de metro op poten, de “L” graag als iets tussen een ongemak en een gevaar in. Ik nam hem voortdurend, op vreemde uren, beladen met tassen na een lange dag bij de Riverwalk, en het ergste dat me overkwam was een kwartier wachten op een lijn die niet ‘s nachts rijdt — een reëel, nuttig om te weten beperking, geen karakterfout. Er buiten de spits mee rijden bleek een van de aangenamere, onopvallende onderdelen van de reis, wat niet meteen een zin is die je vaak in reisgidscopy tegenkomt.

Ik heb wel de architectuurboottocht gedaan die elke bron aanbeveelt, en voor één keer klopte de consensus — de architectuurcruise over de rivier van Chicago maakte haar reputatie helemaal waar, wat me des te achterdochtiger maakte over de beweringen die dat niet deden.

De pizzadiscussie die ik niet met mezelf had verwacht

Ik ging ervan uit, omdat elke lijst me dat vertelde, dat deep-dish gewoonweg “Chicago pizza” was. Toen zag ik de mensen met wie ik reisde — en, veelzeggender, de mensen die ik op gewone doordeweekse dagen zag lunchen — veel vaker grijpen naar tavern-style, dungebakken plakken. Deep-dish bestaat echt, het is de moeite waard om één keer te proberen, maar het presenteren als het dagelijkse voedsel van de stad in plaats van als een incidentele specialiteit voor toeristen is precies het soort afvlakking dat gebeurt wanneer niemand de bewering tegen echt gedrag toetst.

Wolkenkrabbers, de Bean, en de basisfeiten fout hebben

Zelfs de kleine feitelijke beweringen raken in de war. Meer dan één bron die ik voor deze reis las, impliceerde dat het TILT-platform bovenop de Willis Tower zit, terwijl het in werkelijkheid onderdeel is van 360 Chicago op 875 North Michigan Avenue, meer dan twee kilometer verderop. Een wandeltocht rond de art-decowolkenkrabbers van de stad art deco-wolkenkrabbers maakte dat snel duidelijk, want je kunt de twee gebouwen onmogelijk verwarren zodra je aan de voet van elk hebt gestaan. Ik deed ook de art-decowandeltocht door de wolkenkrabberwijk van de Loop, deels om mijn eigen aannames te testen, en die corrigeerde meer dan één detail dat ik zonder vragen had overgenomen uit bronnen uit de tweede hand.

Milwaukee is geen buurt van Chicago

Dit is bijna grappig zodra je het opmerkt: stukken reisinhoud voegen Milwaukee terloops toe aan een lijst met dagtochten vanuit Chicago alsof het een verre voorstad is, terwijl het in een compleet andere staat ligt, Wisconsin, ongeveer anderhalf uur rijden of met de Amtrak Hiawatha. De dagtocht die mensen blijven uitstellen verdient een eigen identiteit, geen voetnootstatus die het aan Chicago’s zwaartekracht ontleent.

Waarom dit ertoe doet

Niets van dit alles betekent dat ik denk dat de eerlijke versie van Chicago allemaal zonneschijn is. De winter is koud. Sommige blokken vragen echt om voorzichtigheid. De L loopt af en toe achter. Ik probeer niet één afgevlakt verhaal te vervangen door een ander, rooskleuriger verhaal. Wat me stoort is de kloof tussen hoe zelfverzekerd deze beweringen worden herhaald en hoe weinig verificatie erachter lijkt te zitten. Een stad als deze verandert — een buurt knapt op, een metrolijn wordt gerenoveerd, een restaurantscene verschuift — sneller dan een hoofdstuk van een reisgids wordt herschreven, en de tekst geeft zelden toe dat haar eigen zelfvertrouwen een houdbaarheidsdatum heeft.

Ik geef ook het voor de hand liggende toe: alles wat ik hier heb geschreven is zelf ook een momentopname, genomen op specifieke dagen, gefilterd door mijn eigen route en stemming. Over een paar jaar zal een deel van wat ik hier vol overtuiging rechtzet, zelf misschien weer gecorrigeerd moeten worden. Ik zeg dat liever ronduit dan te doen alsof ik bij de definitieve, vaststaande versie van Chicago ben aangekomen. Als een stuk als de driedaagse route voor beginners of de vergelijking tussen hop-on hop-off-bussen en wandeltochten over een jaar nog steeds iets fout heeft, hoop ik dat iemand dat aankaart, zoals ik nu het afgelopen decennium aan afgezaagde Chicago-clichés aankaart.

Vragen die me over deze reis werden gesteld

Is de South Side van Chicago echt gevaarlijk voor bezoekers?

Bepaalde plekken kennen reële veiligheidsproblemen, zoals overal in een grote stad, maar de hele South Side als verboden gebied behandelen negeert Hyde Park, het Museum of Science and Industry, en buurten met regelmatig, probleemloos voetgangersverkeer van bezoekers.

Is Chicago te koud om in de winter te bezoeken?

De winter is echt koud en winderig, vaak rond 0 °C overdag, maar het seizoen als reden gebruiken om de stad te mijden gaat voorbij aan de kerstmarkten, het museumseizoen binnen en de lagere hotelprijzen die er voor sommige reizigers juist een bewuste keuze van maken.

Is de CTA L-trein onveilig of onbetrouwbaar?

Vertragingen en drukte komen voor, vooral op lijnen die niet 24 uur per dag rijden, maar de algemene bewering dat de L gevaarlijk is, strookt niet met jaren van gewone, probleemloze ritten op de Red en Blue Line.

Heb ik een auto nodig om Chicago goed te zien?

Nee. De Loop, de Riverwalk, Michigan Avenue en een groot deel van de North Side zijn te voet of met de L en Divvy-fietsen bereikbaar; een auto is vooral nuttig voor dagtochten zoals Starved Rock of Galena.

Is deep-dish pizza echt wat Chicagoanen regelmatig eten?

Deep-dish is een specialiteit gericht op toeristen die de meeste Chicagoanen af en toe eten, geen dagelijkse maaltijd; tavern-style, dungebakken pizza duikt vaker op in het dagelijks leven.

Is Milwaukee eigenlijk een voorstad van Chicago?

Nee. Milwaukee ligt in een andere staat, Wisconsin, ongeveer anderhalf uur rijden of met de Amtrak Hiawatha-trein, en heeft een eigen, duidelijke identiteit in plaats van een verlengstuk van Chicago te zijn.