Milwaukee, de dagtrip die je blijft uitstellen

De trip die drie jaar op een lijstje stond

Ik schreef “Milwaukee?” voor het eerst op een notitie-app in de lente van 2023, naast een half uitgewerkt plan om een zaterdag door te brengen in het Milwaukee Art Museum en ergens bij de waterkant te eten. Die lente ging ik niet. Die zomer ook niet, hoewel ik twee verschillende vrienden vertelde dat ik “waarschijnlijk binnenkort” zou gaan. Tegen de daaropvolgende winter was de notitie verhuisd naar een nieuwe app, onveranderd, nog steeds gewoon “Milwaukee?” met hetzelfde vraagteken, alsof zelfs ikzelf het niet geloofde.

Zo ga ik niet om met reizen waarvoor een vlucht nodig is. Toen ik besloot Lissabon te bezoeken, had ik binnen een week tickets geboekt. Toen een vriendin Mexico-Stad noemde, had ik een reisschema klaar voordat ze haar zin had afgemaakt. Maar Milwaukee, een plek te bereiken in ongeveer de tijd die het kost om een film te kijken, verloor telkens van wat er die specifieke zaterdag toevallig voor lag: de was, een deadline voor werk, een brunch met een vriend in de Loop, een wandeling langs de Riverwalk die al genoeg reizen voor één dag leek.

Waarom het nabije verliest

Ik denk niet dat dit echt over Milwaukee gaat. Ik denk dat het gaat over nabijheid zelf, die tegen een plek werkt. Een reis waarvoor een vlucht, een hotelboeking en vrije dagen nodig zijn, dwingt een beslissing af. Je legt vooraf geld neer, dus je gaat ook echt. Een stad op anderhalf uur afstand met de Amtrak Hiawatha of een simpele rit over Interstate 94 stelt zo’n eis niet. Ze zal er volgend weekend nog steeds zijn. En het weekend daarna. Er is geen verlopend ticket, geen niet-terugbetaalbare reservering die me dwingt, dus de trip wacht gewoon, geduldig, terwijl ik mijn beperkte vrije tijd besteed aan plekken die me wél onder druk zetten om ze te plannen.

Ik heb genoeg mensen gesproken die in Chicago wonen om te weten dat dit niet alleen bij mij zo is. Vraag rond en je hoort dezelfde lijst met onafgewerkte voornemens: een vriend die al tien jaar van plan is de oever van het Michiganmeer bij Milwaukee te zien, een collega die honderd keer de afslag naar Lake Geneva is voorbijgereden zonder af te slaan. We behandelen het verre en dure als prioriteit waard, en het nabije en goedkope als beschikbaar wanneer dan ook, wat natuurlijk betekent: nooit, want “wanneer dan ook” weegt niets.

Er is ook een stillere reden, die ik pas opmerkte toen ik dit begon te schrijven. Chicago is een oprecht grote stad, en ik had mezelf jarenlang wijsgemaakt dat ik er nog niet klaar mee was. Er was altijd nog een buurt die ik niet had gelopen, nog een bluesclub die ik niet had bezocht, nog een stuk van het Lakefront Trail dat ik niet van begin tot eind had afgelegd. Zolang ik ergens thuis nog iets onontgonnen kon aanwijzen, voelde ergens anders naartoe gaan een beetje als verwennerij, als vooruitgrijpen. Dat is een vreemde logica, en het is er een die ik op geen enkele andere stad zou toepassen. Niemand wacht tot hij klaar is met Parijs voordat hij Amsterdam bezoekt. Maar een dagtrip krijgt niet dezelfde toestemming als een echte reis, en ik liet dat verschil in toestemming jaar na jaar voor me beslissen.

De ochtend dat ik eindelijk ging

Wat het patroon doorbrak, was bijna antiklimactisch. Een vriend die op bezoek was van buiten de stad, had precies één vrije zaterdag over en vroeg, nadat hij het voor de hand liggende Chicago-lijstje al had afgewerkt, of er iets in de buurt was dat een half dagje omweg waard was. Ik zei Milwaukee voordat ik mezelf ervan kon overtuigen om het niet te doen, en omdat ik het aan iemand anders had beloofd, had de trip ineens de deadline die er drie jaar lang had ontbroken.

We namen de trein vanaf Union Station in plaats van te worstelen met parkeren, en de rit was korter dan we allebei hadden verwacht, dichter bij negentig minuten dan het vage “paar uur” dat ik in mijn hoofd had opgebouwd. Dat alleen al was een kleine correctie: ik had jarenlang de afstand groter voorgesteld dan ze was, waardoor het hele idee zwaarder aanvoelde dan een zaterdagochtend eigenlijk vereiste.

Het Milwaukee Art Museum, met zijn vleugelachtige Calatrava-aanbouw die open- en dichtklapt boven het Michiganmeer, was beter dan ik mezelf had laten verwachten. Ik had, zonder het ooit te controleren, aangenomen dat het een kleinere, secundaire versie zou zijn van wat ik al had bij het Art Institute of Chicago. Het was niet minder, gewoon anders, en met lage verwachtingen binnenkomen betekende dat ik dingen opmerkte die ik misschien had overgeslagen als ik er zeker van was geweest wat ik ervan moest vinden. We deden een door een gids geleide architectuur- en kunstrondleiding door het Milwaukee Art Museum, die details over het gebouw zelf invulde die geen van ons beiden op eigen houtje had opgemerkt.

We sloten de middag af met een avondlijke wandeltocht door de oudere binnenstadstraten van Milwaukee, vooral omdat het het soort laagdrempelige, ietwat onnozele activiteit was die ik nooit vooraf zou hebben uitgezocht voor een reis die ik nog gewoon aan het overwegen was. Dat is waarschijnlijk de echte les die in dit hele verhaal verstopt zit: de reizen die ik nauwgezet plan, behandel ik met meer voorzichtigheid dan die waar ik zomaar in val, en dat zomaar erin vallen levert vaak de betere middag op.

Wat dertig seconden in een riviersteedje me leerden over het andere riviersteedje

Terwijl ik aan de waterkant in Milwaukee stond, kijkend naar water dat herkenbaar hetzelfde meer was als dat ik honderd keer vanaf Navy Pier had bekeken, vond ik het uitstel oprecht moeilijk aan mezelf uit te leggen. Het was niet dat Milwaukee teleurstellend genoeg was geweest om te rechtvaardigen dat ik het meed, en de reis was ook niet lastig gebleken. Geen van beide. Ze was gewoon nooit op de kalender geforceerd, en ik had ze er zelf ook nooit op geforceerd.

Ik denk niet dat het antwoord is om elke nabijgelegen stad met dezelfde urgentie te behandelen als een transatlantische vlucht. Dat zou gewoon de ene soort druk door de andere vervangen. Maar ik heb een vaste regel ingesteld: kies één dagtrip per seizoen en zet er een echte datum op, op dezelfde manier als voor een vlucht, ook als de bestemming nauwelijks een uur weg is. Een Milwaukee-dagtrip heeft geen paspoort of koffer nodig om een plek op de kalender te verdienen. Er is alleen iemand nodig, zelfs als die iemand alleen ikzelf ben, die stopt met toelaten dat “wanneer dan ook” “nog niet” betekent.

Milwaukee dagtrip vanuit Chicago, veelgestelde vragen

Ligt Milwaukee in Illinois of Wisconsin?

Milwaukee ligt in Wisconsin, niet in Illinois. Het is een aparte staat ten opzichte van Chicago, ongeveer anderhalf uur reizen met de auto of met de Amtrak Hiawatha vanaf Union Station, en het mag nooit als een voorstad van Chicago worden behandeld.

Hoe kom je van Chicago naar Milwaukee zonder auto?

De Amtrak Hiawatha rijdt meerdere keren per dag tussen Union Station in Chicago en het centrum van Milwaukee, met een rit van ongeveer anderhalf uur. Het is de makkelijkste optie zonder auto en vermijdt parkeerproblemen in het weekend in beide steden.

Is een dagtrip naar Milwaukee de moeite waard vanuit Chicago?

Voor de meeste eerste bezoekers wel: het Milwaukee Art Museum, de oever van het meer en de historische binnenstad vullen een comfortabele dag. Het ligt dicht genoeg bij om te combineren met een gewoon weekend, zonder dat een hotelovernachting nodig is.

Hoeveel tijd moet ik plannen voor een dagtrip naar Milwaukee?

Eén enkele dag, ongeveer 8 tot 10 uur van deur tot deur inclusief reistijd, dekt de belangrijkste bezienswaardigheden comfortabel. Overnachten geeft meer ademruimte, maar is niet nodig.

Waarom bezoeken mensen die in Chicago wonen Milwaukee zo weinig?

Nabijheid haalt de urgentie weg. Reizen waarvoor vluchten of vroegtijdige boekingen nodig zijn, krijgen prioriteit omdat ze toewijding vereisen, terwijl een nabijgelegen stad zonder deadline gemakkelijk eindeloos wordt uitgesteld.

Waar staat het Milwaukee Art Museum om bekend?

Het gebouw aan het meer, ontworpen met een bewegende, vleugelachtige zonnescherm door architect Santiago Calatrava, is minstens zo’n grote trekpleister als de collectie erbinnen. Het ligt direct aan het Michiganmeer, hetzelfde meer dat vanaf de oever van Chicago zichtbaar is.

Kun je Milwaukee en Chicago in hetzelfde weekend bezoeken?

Ja. Een dagtrip naar Milwaukee op zaterdag gecombineerd met een zondag in Chicago is een gebruikelijke en haalbare combinatie, zeker met de trein, aangezien geen van beide steden een hele dag reizen vereist om er te komen.