Chicago in de winter: het seizoen waar iedereen je voor waarschuwt

Waarom ik tegen elk advies in ging dat ik had gekregen

Iedereen die hoorde dat ik in januari naar Chicago ging, zei een variant van dezelfde zin: waarom niet tot de zomer wachten. Ik begreep de logica. In de zomer zijn de stranden langs de Lakefront Trail open, is de Riverwalk vol mensen die op terrassen drinken, en is de wind vanaf het meer eerder een briesje dan een mes. Ik ging toch in de winter, vooral omdat het de enige week was die ik had, en ik kwam terug met een compleet andere mening over de stad dan waar elke reisgids me op had voorbereid.

Ik ga niet doen alsof de kou niet echt is. Dat is hij wel, en daar kom ik nog op terug. Maar ik wil een lans breken voor een seizoen dat bijna automatisch wordt afgeschreven, want een aantal van de beste uren die ik ooit in een Amerikaanse stad heb doorgebracht, waren op stoepen in Chicago in januari, zonder iemand anders in de buurt. Voordat ik vertrok, had ik een gids over de beste tijd om Chicago te bezoeken doorgenomen, en een overzicht van winterse activiteiten in Chicago, en beide waren bemoedigender dan de groepschat was geweest, wat mede de reden is waarom ik de vlucht toch geboekt heb.

Het licht op de Loop dat de zomer niet heeft

Ik kwam aan bij the Loop op een grijze middag, en het eerste wat me opviel was niet de kou, maar het licht. De winterzon in Chicago staat de hele dag laag, en wanneer die door de wolkendek breekt, valt hij schuin tussen de gebouwen door en verandert hij de hele canyon van de Willis Tower en zijn buren in iets dat dichter bij een zwart-witfoto ligt dan bij een ansichtkaart. Ik stond een goede tien minuten op een hoek bij Wacker Drive alleen maar te kijken hoe dat licht over de gevels bewoog, en niemand botste tegen me op, omdat er bijna niemand was. Ik deed uiteindelijk een langzamere versie van een wandeling door Chicago Loop dan ik in de zomer zou hebben gedaan, simpelweg omdat er geen menigte was om mee op te schieten.

Dat is het deel dat niemand vermeldt wanneer ze je aanraden de winter te vermijden: de drukte die de binnenstad van Chicago in de zomer zo vermoeiend maakt, is er gewoon niet. Ik liep op een dinsdagochtend over de Chicago Riverwalk en had hele stukken helemaal voor mezelf, met ijs dat zich vormde aan de randen van de rivier en stoom die opsteeg uit een paar open plekken water. Het voelde minder als een toeristische attractie en meer als een plek waar mensen daadwerkelijk in de buurt wonen, wat het natuurlijk ook is. Ik had van tevoren ook de Skydeck bij de Willis Tower: de complete gids opgezocht, en naar boven gaan op een heldere, koude dag bleek een van de betere beslissingen van de reis, omdat winterlucht meestal de zichtproblemen wegneemt die zomerse nevel veroorzaakt.

Een avond op de rivier toen er ijs in het water lag

Het moment dat me overtuigde dat de winter een tweede blik verdiende, gebeurde op mijn derde avond. Ik had een plek geboekt op een architectuurcruise over de Chicago River, vooral uit nieuwsgierigheid of deze tochten überhaupt nog varen in de koude maanden, en verwachtte eerlijk gezegd een compromisversie van de zomerervaring. Dat was het niet. De boot was misschien voor een derde vol. De gids, bevrijd van de noodzaak om haar stem te verheffen boven een volgepakt dek, vertelde langere verhalen, beantwoordde meer vragen, bleef langer stilstaan onder bruggen.

Ik stond bij de reling met mijn handen diep in mijn zakken, echt koud, en dacht: dit is beter dan zweten over dezelfde route in juli. Als je opties aan het vergelijken bent voordat je boekt, legt een gids over architectuur-riviercruises de verschillen uit tussen de dag- en avondvertrekken, en er is een aparte nachtelijke architectuurcruise beschreven als je specifiek de verlichte skylineversie wilt. Aan land behandelt een wandeling langs art-decowolkenkrabbers veel van dezelfde gebouwen vanaf straatniveau, wat de moeite waard is om te combineren met de boot als je een extra middag hebt — ik deed zelf een versie hiervan met een Art Deco-wandeltour en het zorgde ervoor dat de skyline vanaf beneden veel meer logisch werd.

Ik stond bij de reling met mijn handen diep in mijn zakken, oprecht koud, en dacht: dit is beter dan zweten op dezelfde route in juli.

Waar de kou juist de essentie werd

De volgende ochtend liep ik noordwaarts over Michigan Avenue richting de Magnificent Mile, en de wind vanaf Michiganmeer trof me bij elke kruising op een manier die zomerse bezoekers gewoonweg nooit ervaren. Dit is het echte, onopgesmukte deel van de winter hier: het meer verwarmt de lucht in januari niet, het scherpt de wind aan, en Chicago verdient zijn bijnaam Windy City in deze maanden eerlijk. Mijn gezicht was binnen een straat al gevoelloos.

Een gids voor een wandeling over de Magnificent Mile die ik van tevoren had gelezen, had me eigenlijk precies voor dit stuk gewaarschuwd, dus ik was in ieder geval niet verrast. Ik dook een koffiezaak in, en dit werd een soort ritme voor de rest van de reis — korte stukken buiten, dan een warm interieur, dan weer naar buiten. Het is een andere manier om door een stad te bewegen dan de lange, doelloze zomerwandeling, maar niet een mindere. Het dwingt je om dingen in kleinere doses op te merken, en ik merkte dat ik meer aandacht besteedde aan winkelpuien en deuropeningen dan wanneer ik comfortabel rondslenter.

Dat ritme is, eerlijk gezegd, ook waarom de winter goed werkt als je met kinderen reist. Op een van de koudere middagen dook ik het Legoland Discovery Center binnen, vooral om op te warmen, en het bleek precies het soort binnenstop te zijn waar een gids voor Chicago met kinderen je naar zou verwijzen — het soort dat in juli nauwelijks bij je opkomt, maar in januari het voor de hand liggende antwoord wordt op “waar gaan we de komende twee uur naartoe”.

Ook valt de nacht hard en vroeg in een Chicagose winter, en ik ga niet doen alsof dat de eerste keer, midden op de middag, niet ontregelend is. Maar een stad die vroeg donker wordt, heeft zijn eigen sfeer. Toen ik rond vijf uur ‘s avonds terugliep naar mijn hotel, met de straatlantaarns al aan en de oudere gebouwen van de Loop van onderaf verlicht, voelde dat dichter bij hoe ik me voorstel dat de stad er decennia geleden uitzag dan alles wat ik onder een heldere julihemel zag.

De nacht dat de wind won

Ik moet ook eerlijk zijn over het dieptepunt, want een stuk dat alleen over de goede kanten van de winter hier gaat, zou oneerlijk zijn. Op een avond probeerde ik de volledige lengte van de Riverwalk na donker te lopen, waarbij ik onderschatte hoeveel kouder het wordt zodra de zon volledig onder is en de wind niets meer heeft om tegen te vechten. Ongeveer halverwege gaf ik op, ging ik naar straatniveau en nam ik de L terug naar waar ik verbleef in plaats van de wandeling af te maken.

Omdat ik van tevoren al een gids voor de CTA L-trein had bekeken, wist ik in elk geval welke lijn ik moest nemen zonder op een koud perron te staan uitzoeken. Die avond herinnerde me eraan dat de winter in Chicago geen milde ongemakkelijkheid is die als avontuur wordt verkocht. Het kan je plannen echt inkorten, een avond bekorten, je route veranderen. Ik denk niet dat dat het seizoen diskwalificeert. Ik denk dat het gewoon de ruil is die je maakt — en het is er een waar ik uitgebreider over schrijf in een apart stuk over buiten de spits met de L reizen, aangezien wintertijdtabellen en bijna lege treinen hand in hand gaan.

Op dagen dat ik helemaal niet naar buiten wilde, leunde ik op de grote namen binnen. Een gids voor de snelle pas van het Art Institute of Chicago hielp me snel naar binnen op een ochtend waarop de windkou buiten in de rij staan echt onaangenaam maakte, en het Museum Campus — het Field Museum, het Shedd Aquarium, het Adler Planetarium — veranderde in een hele dag die ik oorspronkelijk niet had gepland, zodra ik besefte hoe weinig ik nog buiten wilde doen. Als je aan het afwegen bent welke van de drie prioriteit moet krijgen, hebben de gids voor het Field Museum en de gids voor het Shedd Aquarium me allebei geholpen bij het beslissen.

Wat ik iemand zou vertellen die dezelfde reis overweegt

Ik beweer niet dat de winter in een of andere absolute zin beter is dan de zomer, of dat iedereen een vlucht in januari zou moeten boeken in plaats van in juli. Stranden, terrassen, de volledige reeks festivals langs de kust — die horen echt bij de zomer, en ik heb apart geschreven over de stranden van Michiganmeer en de stedelijke zomer en de zomerse kust van Chicago voor iedereen die dat seizoen liever overweegt. Wat ik wel beweer, is dat het bijna universele advies om Chicago in de winter over te slaan ervan uitgaat dat iedereen dezelfde reis wil: druk, warm, sociaal, gericht op buitenactiviteiten. Als je in plaats daarvan een rustigere, scherpere, meer architecturale versie van de stad wilt, een versie waarin een boot ruimte heeft om te ademen en een stoep in de Loop grotendeels van jou is, dan levert de winter iets wat de zomer structureel niet kan bieden.

Als je hieromheen een echte reisroute aan het bouwen bent, werkt een gids voor drie dagen in Chicago voor beginners in de winter nog steeds prima als skelet, je wisselt alleen buitenblokken in voor binnenblokken. En als je reis toevallig rond de feestdagen valt, behandelen de gids voor Kerstmis en de feestdagen in Chicago en een winterweekend vol kerstmarkten-reisroute een versie van de winter hier die zelfs drukker en warmer is, in geest zo niet in temperatuur, dan de rustige januarimaand die ik had. Voor dagtochten buiten de stad zijn een gids voor Starved Rock en Galena en een gids voor een dagtocht naar Milwaukee allebei de moeite waard om te bekijken als het weer opklaart — hetzelfde lage winterlicht dat ik in de Loop aantrof, komt ook mooi tot zijn recht over het platteland van Illinois.

Vragen over een bezoek aan Chicago in de winter

Is de winter in Chicago echt zo koud als iedereen zegt?

Ja, het is echt koud, en de wind vanaf het Michiganmeer maakt het scherper dan de temperatuur alleen doet vermoeden, vooral bij het water en in de kloofachtige straten van de Loop. Het is niet overdreven voor het effect.

Zijn er minder toeristen in Chicago tijdens de winter?

Merkbaar minder. Attracties, rivierboottochten en drukke trottoirs die in de zomer overvol zijn, zijn op winterse doordeweekse dagen rustig tot bijna leeg — het grootste verschil dat ik merkte met wat me was voorspeld.

Vaart de architectuurcruise nog in de winter?

Ja, boottochten over de Chicago River blijven in de koudere maanden doorgaan, alleen met kleinere groepen en andere weersomstandigheden dan de zomerversie, wat de ervaring verandert zonder ze minder waardevol te maken.

Is wandelen door het centrum van Chicago in de winter onaangenaam?

Dat kan, vooral bij de oever van het meer waar de wind het sterkst is, maar korte stukken buiten afgewisseld met warme interieurs is een normaal en werkbaar ritme, en geen reden om de reis te verpesten.

Wordt het vroeg donker in een Chicagose winter?

Ja, in het hart van de winter valt de avond al in de vroege middag, wat de dag anders vormgeeft, maar de stad ook een sfeer van vroege avond geeft die zomerbezoekers nooit zien.

Zou je een winterreis naar Chicago voor iedereen aanraden?

Nee. Als je prioriteit stranden, buitenfestivals of lange ongestructureerde wandelingen is, past de zomer daar beter bij. De winter past bij mensen die een rustigere, meer architecturale, persoonlijkere versie van dezelfde stad willen.