De Riverwalk, tien jaar later

Ik liep op een dinsdagavond eind september over de Riverwalk, het soort avond dat vroeger als een geheim van deze stad aanvoelde: warm genoeg voor een shirt met korte mouwen, het licht dat amberkleurig over de rivier viel, de torens van de Loop die de laatste zonnestralen opvingen. Tien jaar geleden had ik lange stukken van het pad bijna voor mezelf gehad. Deze keer telde ik, zonder het echt bij te houden, vier bruidsparen die poseerden bij het water, twee bedrijfsborrels die uitwaaierden over een steiger, en een rij bij een kajakverhuur die bijna een heel blok in beslag nam.

Dat is niet echt een klacht. Het is een observatie over wat er gebeurt met een stuk stedelijke infrastructuur zodra de nieuwigheid eraf is en de routine intreedt.

Hoe de Riverwalk vroeger aanvoelde

Toen het huidige gedeelte van de Chicago Riverwalk, langs de zuidoever van de Chicago River door de Loop, ongeveer tien jaar geleden in fases werd geopend, had het de wat onaffe energie van een project dat nog op zoek was naar zijn doel. Sommige delen bestonden uit vers gestort beton met een handvol klapstoelen en verder weinig. Verkopers waren schaars. De watertaxi’s voelden meer als een nieuwigheid dan als vervoer. Je kon van het westelijke uiteinde van de Riverwalk bij Lake Street naar het oostelijke einde bij het Michiganmeer lopen en stukken afleggen zonder een andere bezoeker tegen te komen, alleen kantoormedewerkers die er doorheen sneden op weg naar elders.

Die versie van de Riverwalk had een ruwe charme. Het voelde als een stad die iets probeerde, niet helemaal zeker of het zou werken, en die je uitnodigde om te kijken hoe ze dat uitzocht. Ik herinner me dat ik op een doordeweekse middag op een drijvende steiger bij een van de baaien midden in de rivier zat, met bijna niemand in de buurt, terwijl er een architectuurboot voorbijvoer, en dat ik het gevoel had een hoek van het centrum van Chicago te hebben gevonden die de meeste bezoekers volledig misten.

Hoe het nu aanvoelt

De Riverwalk is vandaag de dag een afgewerkt product, en afgewerkte producten gedragen zich anders dan werk in uitvoering. De aanlegsteigers zitten vol. De restaurants en bars die bedoeld waren om de ruimte tot leven te brengen, zijn grotendeels in die opzet geslaagd, wat reserveringen, wachtrijen en een niveau van omgevingsgeluid betekent dat de vroege Riverwalk nooit heeft gekend.

Architectuurboottochten vertrekken nu in een bijna constante rotatie vanaf meerdere steigers in plaats van de af en toe enkele afvaart, en als je afweegt welke aanbieder of welk format je moet kiezen, behandelen zowel onze gids voor architectuurrondvaarten als onze vergelijking van de belangrijkste rondvaartbedrijven de opties die nu vanaf deze steigers vertrekken. De kajak- en suppaanbieders die ooit als een bijzaak aanvoelden, zijn nu een vast onderdeel, met wachtrijen die zich in warme weekends tot op het wandelpad uitstrekken; bekijk onze gids voor kajakken op de Chicago River als je liever op het water bent dan ernaast, en onze gids voor de zonsondergang-kajaktocht voor de rustigere avondversie van diezelfde drukte.

Dit is, volgens de meeste planningsmaatstaven, een succesverhaal. Een openbare ruimte die mensen aantrekt, doet waarvoor ze ontworpen is. Maar toen ik er nu, een decennium later, doorheen liep, viel me iets op dat de planningsmaatstaven niet goed meten: de Riverwalk heeft het gevoel verloren dat je er toevallig op zou kunnen stuiten. Het is een bestemming op zichzelf geworden, opgenomen in reisroutes, gefotografeerd vanuit dezelfde drie hoeken door iedereen met een telefoon, ingelijfd in het reisschema naast Millennium Park en de Magnificent Mile in plaats van ontdekt als een omweg vanaf die plekken.

Er is een bepaald stuk bij de Loop, dicht bij waar de metro op poten, de “L”, overheen dendert, waar ik graag zat met een koffie en naar het rivierverkeer keek. Die bank staat er nog. Het uitzicht is hetzelfde. Maar de menigte eromheen beweegt nu met een soort choreografie, telefoons in de aanslag, wachtend tot het licht op het juiste moment op het water valt, en ik betrapte mezelf erop dat ik er doorheen bewoog in plaats van er te vertoeven, wat een andere manier is om een plek te gebruiken.

Het volwassen worden van een ontworpen ruimte

Stedenbouwkundigen hebben het over het “leven” van een openbare ruimte als iets dat voortdurend verdiend moet worden, niet eenmalig geïnstalleerd. De Riverwalk werd gebouwd met een duidelijke bedoeling: de losstaande zuidoever van de Chicago River verbinden, de Loop een echte waterkant geven, en een autovrije corridor creëren die restaurants, botenstations en voetgangersverkeer kon huisvesten in een stad die dit stuk rivier bijna een eeuw lang de rug had toegekeerd. Op die punten is het goed volwassen geworden. Het beton heeft het gehouden. De verlichting werkt nog. De steigers zijn niet vervallen, wat niet niets is voor een tien jaar oud openbaar werk in een stad met een berucht krap onderhoudsbudget.

Wat veranderd is, is de aard van wie het gebruikt en waarom. In de beginjaren trok de Riverwalk een mix aan van nieuwsgierige locals die iets nieuws uitprobeerden en een kleiner aantal bezoekers die er van tevoren over hadden gelezen. Nu functioneert het meer als een verlengstuk van de toeristische kern die loopt van het Art Institute of Chicago via Millennium Park naar Navy Pier: een verbindende corridor waar mensen doorheen bewegen als onderdeel van een afvinklijstje in plaats van een plek die ze bewust kiezen. De exploitanten van de architectuurboten weten dit, en hun schema’s weerspiegelen het, met boten die tijdens de warmere maanden bijna doorlopend varen in plaats van een handvol vaarten per dag.

Ik denk niet dat dit precies een achteruitgang is. Het is wat er gebeurt wanneer een stuk infrastructuur lang genoeg werkt zoals bedoeld, zodat het oorspronkelijke publiek wordt vervangen door wie de infrastructuur nu aantrekt. De Riverwalk is gebouwd om gevonden te worden. Tien jaar later is die grondig gevonden, en juist het gemak waarmee je hem nu kunt vinden, is wat het moeilijker heeft gemaakt om het gevoel te hebben dat je iets ontdekt.

Wat er concreet echt anders is

Een paar dingen vielen op tijdens deze meest recente wandeling die er tien jaar geleden niet waren, of minder prominent aanwezig waren. Het eet- en drinkaanbod is geconsolideerd rond een handvol bekende exploitanten in plaats van de rommeligere pop-ups van de beginjaren. De haltes van de watertaxi voelen nu als echte openbaarvervoerinfrastructuur, met werkelijke passagiersaantallen, in plaats van een nieuwigheid voor toeristen. En de menigte zelf is seizoensgebonden verschoven op een manier die de bredere toerismekalender van de stad volgt: druk op zomeravonden en weekendmiddagen, merkbaar rustiger op winterse doordeweekse dagen, wanneer de wind vanaf het Michiganmeer de hele corridor weer blootgesteld en enigszins verlaten doet aanvoelen, kort terugkerend naar iets wat op zijn vroegere karakter lijkt.

Die winterversie is, vreemd genoeg, degene die me het meest doet denken aan de Riverwalk die ik ooit leerde kennen. Lege bankjes, een koude wind, en hetzelfde uitzicht op de skyline van de Loop dat mensen hier oorspronkelijk naartoe trok, voordat de menigten, de bars en het constante bootverkeer er iets dichter bij een openluchtwinkelcentrum met beter uitzicht van maakten.

Als je nu op bezoek gaat, hoeft niets hiervan je tegen te houden. De Riverwalk blijft een van de betere gratis dingen om te doen langs het water in de Loop, en het bootverkeer dat het nu ondersteunt, waaronder een architectuurcruise over de rivier die rechtstreeks vanaf de steigers van de Riverwalk vertrekt, is echt de moeite waard, ook al is het drukker dan vroeger. Als je liever dezelfde wolkenkrabbers te voet en op je eigen tempo bekijkt, dan biedt een wandeltour gericht op de Art Deco-torens van de Loop vergelijkbaar architecturaal terrein zonder de wachtrijen bij de steigers. Wat goed is om vooraf te weten, is dat je een volwassen, populaire openbare ruimte bezoekt, niet meer het rustige experiment van tien jaar geleden, en dat je verwachtingen daarop moet worden afgestemd.

De Riverwalk, toen en nu

	Tien jaar geleden	Nu
Drukte	Schaars, vooral locals	Druk, vooral op zomeravonden en in het weekend
Bootverkeer	Af en toe een vaart	Bijna doorlopende vertrekken in de warmere maanden
Eten en drinken	Schaars, wat pop-ups	Gevestigd, vaak reservering vereist
Watertaxi’s	Nieuwigheid	Functionerend openbaar vervoer met echte passagiersaantallen
Beste moment om het oude karakter te voelen	Elke doordeweekse dag	Alleen winterse doordeweekse dagen

Waar de Riverwalk nu past in een bezoek aan Chicago

Tien jaar van ontwikkeling heeft de Riverwalk ook meer gemaakt tot een verbindend onderdeel van een grotere dag in het centrum dan tot een op zichzelf staande stop. Hij verbindt, te voet, met de bestemmingspagina van de Chicago Riverwalk en de bredere Loop, en de meeste eerste-keer-bezoekers nemen hem nu op in één dag in het centrum, samen met de Skydeck bij de Willis Tower: de complete gids en het Art Institute of Chicago. Onze Chicago Riverwalk-gids behandelt de praktische indeling van de steigers en toegangspunten dieper dan dit stuk, en onze driedaagse eerste-keer-itinerary en eendaagse architectuur-riviercruise-itinerary laten allebei zien waar een bezoek aan de Riverwalk past in een breder plan.

Als je probeert je bezoek zo te timen dat het meer aanvoelt als de Riverwalk van tien jaar geleden, bevestigen onze gids voor de beste tijd om Chicago te bezoeken en gids voor winteractiviteiten in Chicago beide wat ik zelf heb gezien: doordeweekse winterdagen komen het dichtst in de buurt van het rustige origineel dat nog over is. In de zomer kun je dezelfde drukte verwachten als bij de Chicago-oever in het algemeen, behandeld in onze gids voor de zomerse oever. En om bij de Riverwalk zelf te komen en weer weg te gaan: de Chicago Loop ligt op loopafstand van de Blue Line- en Red Line-”L”-stations; onze gids voor de CTA “L”-trein en gids voor je verplaatsen door Chicago zonder auto behandelen het openbaarvervoergedeelte, aangezien met de auto naar de Loop rijden voor een wandeling langs de Riverwalk zelden de moeite waard is gezien het parkeren in het centrum.

Vragen over de ontwikkeling van de Riverwalk

Is de Chicago Riverwalk nog steeds de moeite waard nu hij drukker is?

Ja. Het blijft een gratis, wandelbaar stuk langs de Chicago River met echte architecturale uitzichten op de Loop, en het extra aanbod aan eten en boottochten betekent dat er meer te doen is dan tien jaar geleden. Verwacht wel gezelschap, vooral op zomeravonden en in het weekend.

Wanneer is de Riverwalk het minst druk?

Op winterse doordeweekse dagen, wanneer de wind vanaf het Michiganmeer toevallige bezoekers wegjaagt. Veel restaurants aan de rivier en sommige steigeractiviteiten worden seizoensgebonden afgebouwd of gesloten, dus check dit vooraf als je tussen december en februari op bezoek gaat.

Is de Riverwalk fysiek veranderd sinds de opening, of alleen de drukte?

De fysieke infrastructuur, de steigers, paden en verlichting, heeft het goed volgehouden en is niet drastisch veranderd. Wat het meest is veranderd, is het gebruik: meer restaurants en bars, meer doorlopende boottochten, en een watertaxisysteem met echte pendelpassagiers in plaats van nieuwigheidsverkeer.

Zijn de architectuurboottochten nog steeds de moeite waard gezien hoe druk de steigers zijn?

De meeste bezoekers beoordelen de cruises nog steeds hoog, omdat de inhoud, de Chicago School en latere wolkenkrabbers gezien vanaf het water, niet is veranderd. Het verschil is nu dat je van tevoren moet boeken, omdat populaire vertrektijden verder van tevoren uitverkocht raken dan tien jaar geleden.

Is de Riverwalk verbonden met Millennium Park of Navy Pier?

Hij is te voet met beide verbonden. Als je oostwaarts langs de Riverwalk loopt, kom je richting het meer en Navy Pier; Millennium Park ligt een korte wandeling ten noorden van het westelijke en centrale deel van de Riverwalk door de Loop.

Waarom voelt de Riverwalk meer aan als een toeristische corridor dan een paar jaar geleden?

Naarmate de restaurants, boottochten en watertaxi’s uitgroeiden tot betrouwbare, intensief gebruikte activiteiten, verschoof de Riverwalk van een experimentele openbare ruimte naar een vast onderdeel van standaard binnenstadsroutes, naast het Art Institute of Chicago en Michigan Avenue. Dat is een natuurlijk gevolg van een openbare ruimte die slaagt in haar oorspronkelijke doel.

Kun je nog rustige plekken vinden langs de Riverwalk?

Af en toe, vooral op doordeweekse ochtenden voor de lunchdrukte of tijdens de koudere maanden. De drijvende steigers en baaien die ooit afgelegen aanvoelden, zijn nu consistenter bezet, maar helemaal weg zijn ze niet.